بالاخره صابون احمدي نژاد به تن لاريجاني هم خورد و دبير شوراي عالي امنيت ملي تن به استعفا داد. اينكه لاريجاني در 26 ماه گذشته به مدد برخورداري از مشاوران قوي و خبره و هوش و استعداد ذاتي خودش كه در دوران مديريت بر صدا و سيما بخشي از اون رو ديديم ( و البته به عنوان يك كارمند زير نظر و اداره ايشون ، نه من و نه فكر مي كنم هيچ يك از همكاران سازمان از اون وضعيت راضي نبوديم كه شرح حال اين مساله اينجا نيست ) و بودن در مسند وزارت ارشاد و پيشتر سپاه پاسداران انقلاب اسلامي در بخش مطالعات سياسي و راهبردي و همچنين مطالعات عميق فلسفي دكتر ، به هر حال در مساله هسته اي خبره و كارشناس شده بود و با فوت و فنهاي مذاكره كه خودش يك تخصص مهم در عرصه بين الملل و ديپلماسي به شمار مي ره آشنا شده بود بر كسي پوشيده نيست .
يادمون هست كه زماني همين اقاي لاريجاني از منتقدان تيم مذاكره كننده هسته اي سابق با شعار دادن در غلطان و گرفتن آب نبات انتقاد مي كرد و وقتي خودش در سمت رئيس تيم مذاكره كننده هسته اي منصوب شد به قواعد بازي و مذاكره تن در داد و خواه و ناخواه تقريبا همون مشي تيم مذاكره كننده قبلي به مديريت حسن روحاني رو در پيش گرفت .
اين نشون مي ده كه بين خواستهاي ما و واقعيتها تفاوت زيادي هست و ايده آلها تقريبا هميشه با مسايل رئال و حقيقي فاصله دارند و شايد تنها هنر ايده اليستها نزديكتر كردن دنياي بي رحم و جدي واقعيت با دنياي فانتزي آرمانگرايانه و حداكثر ، كاستن جزيي از خشونت و صيقل زدن زواياي واقعيت باشه.
يك نكته ديگه اينكه با وجود سكوت لاريجاني و نگفتن دلايل استعفا كه نشون دهنده سلامت فكر و عمل لاريجاني و مصلحت انديشي وي مي تونه باشه ، معلومه كه اختلاف روش لاريجاني و احمدي نژاد بر سر مسايل هسته اي بارزترين دليل اين كناره گيري هست . نمونه بارز اين امر رو در سفر پوتين به تهران ديديم كه با وجود تاكيد لاريجاني بر اينكه رئيس جمهور روسيه پيشنهاد خاصي درباره مسايل هسته اي داشته ، آقاي رئيس جمهور اين مساله رو از بيخ و بن تكذيب كرد .
البته موارد ديگري رو هم مي شه به اين مسايل اضافه كرد كه از اون گذر مي كنيم تا به روح اين استعفا پي ببريم : كسانيكه در گذشته از همكاران نزديك احمدي نژاد بودند معتقدند كه ايشون متاسفانه تحمل مخالفت رو ندارند و در مقابل چنين افرادي كه با حداقل فكر خود به دنبال اصلاح مسايل هستند و به ناچار با تفكر رئيس جمهور مخالف ، رئيس جمهور ناچار به برخوردهاي چكشي شده . كنار زدن وزرايي مثل نفت و صنايع ، منحل كردن سازمان مديريت به رغم مخالفت رئيس اين سازمان ، برخي انتصابها بدون توجه به خواست مسئولان محلي و استاني و .... نمونه هاي كوچكي هستند از اين روحيه كه متاسفانه پاشنه آشيل رئيس جمهور هست .
اون چيزي كه البته مسلمه اين كه در دنياي كنوني بويژه در عرصه هاي سياست بين الملل ، خرد جمعي و عقل بشري كمتر حاكم هست و هوي و هوس بيش از گذشته در اين عرصه حكمراني مي كنه بنابراين بايد بيش از گذشته مراقب باشيم و ياران و بازيگران خود را در اين عرصه كمتر در معرض خطر حذف و كناره گيري قرار بديم . قطعا هيچ كس از تلف شدن تجربه هاي 26 ماهه دكتر و 16 ساله حسن روحاني در مذاكرات و نشاندن فردي گمنام در اين سمت خوشحال نخواهد شد حتي اگر اين امر تاكتيكي براي خريد زمان باشد .
يا حق